PKN
Hervormde Gemeente te Ruinerwold
 
Preek 16 juli 2017 Preek 16 juli 2017

Op vakantie in Noorwegen ben ik in een heel aantal kerken geweest. Lutherse kerken zijn het daar meestal. En in bijna elke kerk hing een meer dan levensgroot schilderij van Jezus. Als je de kerk binnenkomt, is dat het eerste wat je ziet. Jezus die je aankijkt. En daaronder een tekst. Woorden die Jezus gezegd heeft. Komt tot mij, allen die vermoeid en belast zijt…. Of in een andere kerk: Maak alle volken tot mijn discipelen. Tenminste, dat maakte ik ervan. Mijn Noors is niet zo geweldig. Maar het is vooral dat schilderij dat indruk maakt. Een afbeelding van een zachtmoedige man met een baard in een wapperend kleed. De handen uitnodigend naar voren. Alsof hij zeggen wil: Kom maar… Kom maar bij mij. En niemand weet hoe Jezus er in werkelijkheid uit heeft gezien. Toch schijnt er onder de schilders een soort consensus te bestaan. Lang donkerblond haar. Een beetje gekruld. Een baard. Een knappe verschijning…
Het bijzondere is dat in die Lutherse kerken in Noorwegen Jezus wordt afgebeeld als iemand die spreekt. Die wat te zeggen heeft. Alsof hij zo jouw leven binnenwandelt en jou roept.
Ik vind zo’n schilderij mooier dan een kruisbeeld, zoals je dat in veel Katholieke kerken ziet. Zo’n halfnaakte man met een doornenkroon op zijn hoofd, daar heb ik altijd wat moeite mee gehad. En ik begrijp wel dat kruis en opstanding heel belangrijk zijn in het Christelijk geloof, maar wat mij betreft is het meer de persoon van Jezus tijdens zijn leven. Een mens met een verhaal. Een mens met een boodschap. Een boodschap namens God.
Vanmorgen gaat het over een gelijkenis van Jezus. De gelijkenis van de zaaier. En in de Kerkespraak schreef ik al: Het gaat niet over ‘een’ zaaier. Maar over DE zaaier. Het is Jezus die zijn woorden uitstrooit in de aarde, in de verwachting dat die woorden vrucht zullen dragen. Deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig. Jezus zaait woorden van vrede. Van liefde en vergeving. Maar ook roept hij op tot verandering. Jullie leven kan niet blijven zoals het nu is. Je moet een andere weg zoeken. En de woorden die Jezus toen zaaide, die klinken ook vandaag nog.
Ik geloof dat in deze tijd behoefte is aan verhalen. Verhalen van hoop. Verhalen over het leven. Over wie of wat we zijn. Mensen. Heel gewone mensen. Helemaal niet altijd zo lief en aardig. Niet groot en sterk. Integendeel. Jezus zocht de kleinen en de zwakken. De zieken en wie zich verloren voelde. En hij zocht de ‘zondaar’, zegt de Bijbel. Een raar woord. Zondaar. En wij denken dat aan die ander misschien. Ach, aan iedereen mankeert wel wat. Maar bij het woord ‘zondaar’ denk ik vooral aan machteloosheid. Dat we niet in staat zijn om op een goede manier met de aarde om te gaan. Gods schepping. En dat het onrecht nog steeds bestaat. Ver weg, maar ook dichtbij. Dat betekent voor mij het woordje ‘zonde’. Alles wat mis gaat. In de maatschappij, in de wereld. Jezus spreekt mensen erop aan. Maar Jezus veroordeelt de mens niet. Hoogstens zijn daden. Maar Jezus zegt: “Je mag er zijn zoals je bent.
We zijn allemaal kinderen van God. En je mag het opnieuw proberen. Telkens weer. Proberen om het goede te doen.”
 Wij passen die verhalen op onszelf toe. En misschien zijn we dan zelf toch wel dat zaad uit de gelijkenis van Jezus. Want het is hem om mensen te doen. Om de mensen die hij tegenkomt op zijn pad, toen. Maar ook om ons, hier en nu. Mensen met hun vragen, met zorgen en verdriet. In wat voor maatschappij leven wij? Waar gaat het in Godsnaam naartoe? Wat moeten we doen? En wij lezen die verhalen uit de Bijbel. Hoe Jezus de mensen helpt, ze beter maakt. Of gewoon een eindje met ze oploopt. En ze de weg wijst. Nieuwe wegen.
Het mooie aan Jezus is dat hij zelf mens is. Geen hoge, onbereikbare God. Maar een mens zoals u en ik. Zo mogen we iets begrijpen van het leven. En zou het dan niet mooi zijn als dat leven ook vrucht draagt? Niet financieel, of in de betekenis van kinderen of kleinkinderen, maar symbolisch. Dat het betekenis heeft. Want ons leven zit vol met allemaal dingen die wel mooi zijn, of leuk, maar die ons ook tot last kunnen zijn.
Een collega schreef in een boek dat ineens de elektriciteit uitviel op een winterse dag. En niet even een uurtje, maar echt langer. En de computer deed het niet meer. En de televisie niet. De centrale verwarming stopte ermee en aan het koffiezetapparaat had hij ook niks. En al die apparaten waar hij afhankelijk van was, waren ineens niks meer waard. Gek genoeg gaf het ook een rust. Het gaf hem tijd om na te denken. Het besef hoe we geleefd worden. Zonder er echt bij stil te staan waar we mee bezig zijn. Wat werkelijk belangrijk is.
Dat is wat de verhalen uit de Bijbel met ons kunnen doen. Die oude verhalen van 2000 jaar geleden. Over een mens, Jezus, die zomaar – alsof de elektriciteit uitvalt – jouw leven een halt toeroept. Hij vraagt: Wie ben jij nou werkelijk? En Jezus vertelt het verhaal van een mens die zaait. Hij strooit de graankorrels in de akker. Die zaaier denkt dat het zinvol is. Maar de vogels komen en pikken een deel van het zaad op. En een ander deel valt op rotsachtige grond. Even lijkt het wortel te schieten, maar het gezaaide blijft aan de oppervlakte en verdroogt. Er komt niks van terecht. En nog een deel wordt verstikt door de distels.
Wat heeft het voor zin? Waar ben je mee bezig? En als je achterom kijkt, als je terugkijkt op jouw leven, wat is ervan terecht gekomen? Met zijn gelijkenis stelt Jezus ons die vraag. Niet om ons moedeloos te maken, maar gewoon om ons aan het denken te zetten. Wat doe je met jouw leven? Jezus wil ons met die vraag meer mens maken. Ons bepalen bij wie we zijn.
Je kunt een kerkdienst dan ook zien als een moment van bezinning. Aan de hand van die vreemde verhalen. Verhalen als zaad in de akker. Verhalen van mensen. En wij zijn dat zaad. Door God gezaaid.
Het gaat niet om de vraag of we dat allemaal wel geloven. Of het waar is. En of God wel bestaat. Nee, Jezus nodigt ons gewoon uit om de verhalen te horen en daar wat over na te denken. En misschien vinden we onszelf succesvol. Als we kijken naar ons leven, nu en wat we hebben bereikt. Maar het kan ook zijn dat we teleurstelling voelen. Omdat er dingen zijn misgegaan. Het verhaal opent ons de ogen voor onszelf. Het besef dat in elk leven een deel van het zaad verloren gaat. Om welke reden dan ook.
Waarom zaai je dan? Waarom werk je? Om geld te verdienen? Om brood op de plank? Of voor een ander. Voor je kinderen misschien. Voor de kerk? Heeft het zin?
De meeste mensen denken er niet over na, volgens mij. We doen wat ons goeddunkt. En soms ook wat niet goed is voor ons, of voor de wereld. Maar daar stappen we snel overheen. We hebben het druk met zaaien. We zien wel. Maar soms word je bij de vraag bepaald, waar je mee bezig bent. Er gebeurt soms iets in jouw leven. Ziekte, een ongeluk, overlijden, werkloosheid, of gewoon een vakantie. En ineens…
Jezus vertelt zijn gelijkenis. Van zaad dat vrucht draagt. Deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig. Het kan dus toch. Een leven dat betekenis heeft. Het is de hoop en het oprechte vertrouwen van waaruit wij zaaien. Het is het verhaal van ons leven dat gedragen wordt door iets dat wij niet kunnen begrijpen. De kracht van het leven zelf. De kracht van verhalen. De kracht van gebeurtenissen waar we hoop uit putten. Wij zijn het zaad in de akker. En ineens herkennen we onszelf in Jezus. Hij is de zaaier. Maar hij is ook dat zaad dat gezaaid wordt. Menselijk als wij. Het zaad dat sterft. Dat sterven MOET. We hebben geen keus. Jezus is ons daarin voorgegaan, zegt het geloof. En dat is het grote verhaal van het Christendom. Een mens die sterft. Onschuldig. En het is niet eerlijk. Want hij heeft zoveel voor anderen gedaan. En toch komt er een einde aan dat leven. Maar tegelijk is er het verhaal van Pasen. Dat door de dood heen door God een nieuw begin wordt gemaakt. Onbegrijpelijk. Dat de liefde alles overwint. Liefde, sterker dan de dood. En de belofte van een andere wereld zonder verdriet en pijn.
Toen ik in Noorwegen die levensgrote schilderijen zag van Jezus, moest ik denken aan dat verhaal. En Jezus die tegen de mensen zegt: Kom maar, volg mij maar. Dan gaan we samen het leven tegemoet. Ik ben de zaaier. Jij bent het zaad. Vertrouw maar op mij. Draag vrucht in jouw leven. Dan zal God het belonen, tot nieuw leven, zelfs door de dood heen. AMEN
 

terug
 
 

kerkdienst met Ds. J.W. Muis. Ruildienst met de Gereformeerde kerk Ruinerwold – Koekange.
datum en tijdstip 23-07-2017 om 10:00 uur
meer details

kerkdienst met ds. R. Kloosterziel
datum en tijdstip 30-07-2017 om 10:00 uur
meer details

 
Adres
Blijdenstein 3
7961 LH Ruinerwold
 
Kerkdiensten

Wij ontmoeten u graag in onze
dienst op de zondagmorgen;
aanvang: 10.00 uur.

Voor informatie over kerkdiensten in het algemeen.

Voor concrete informatie over de kerkdienst 

voor vervoer of oppas 

 

 
uit de pastorie

preek en
overweging

 
Contact met de kerk.

Bij vreugde en verdriet en
ledenadministratie






 
wacht u op bezoek?
 voor info
 
kaarsje aansteken

dit kunt u doen op zondag 
 
kerk(gebouw) ook voor u!
Geschikt voor bijzondere gelegenheden.
 
 
Twaalf Apostelenboom

in beeld en gedicht 
zie hier.
 
 
ANBI

Voor de ANBI gegevens
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.